11 Jul

Istražujuci koren Bečkog valcera, možemo se vratiti do XII-XIII veka, u vreme minnesangera. Poreklo valcera može se prepoznati u nemačkom “Springtanz”-u, koji je kao plesni deo neparnog ritma pratio uvodni ples parnog ritma.

U Nemačkoj i Austriji ovaj ples narod je plesao bez mesta plesa. Koristilo se 3/4 ili 3/8 kolo, u kojem su se parovi isprepletano držali i plesali oko zamišljenog centra. Ovaj ples je bio jako popularan.

Prema drugoj verziji preteču Bečkog valcera treba da tražimo u tzv. Langaus-u, plesu u kojem su plesači morali preplesati jednu prilično dugačku dvoranu sa što manje okreta i koraka. Vlast je zabranila ovaj ples sve do XVIII veka, jer je bilo zabranjeno vrteti se, zavrteti plesačicu, bacati je u vazduh. Reč “waltzen” pojavila se oko 1750. godine u jednoj bečkoj komediji. Te godine Johann Wolfgang von Goethe izvestio je o iskustvima stečenim o jednom nemačkom plesu, a 1752. godine Carl von Zangen objavio je knjigu “Etwas über da Waltzen”. Godine 1787. četiri osobe su u Beču u operi “Una cosa rara” izvele prvi valcer i privukle pažnju. Valcer su učili i na Pruskom dvoru već 1794. godine, ali kraljica ga je zabranila, jer joj se ples nije svideo. U Berlinu zabrana je važila do 1918. godine, ali na münchenskim zabavama valcer su ipak plesali. Pohod Bečkog valcera započet je nakon Bečkog kongresa. Veliku ulogu su imali u tome i melodije valcera Lanner-a i dinastije Strauss.

Bečki valcer, koji se sastoji od 6 koraka, bio je podeljen na dva 3/4 takta za koje vreme se okretalo za puni krug, uz pomoć tadašnje baletske tehnike. Nemačka je bila središte događaja vezanih za Bečki valcer sve do 20-ih godina XX veka, kada je bio potisnut od strane ostalih, modernijih, dinamičnijih plesova. Bečki valcer nikad se nije odomaćio u Engleskoj. Njihovo suprotstavljanje pokazuje i to, da je na takmičenjima u Engleskoj Bečki valcer zadnji po redu plesanja, dok je u ostalim zemljama na trećem mestu.

Bečki valcer je ponovo otkriven tokom 30-ih godina XX veka kao narodni ples, i to u Nemačkoj i Austriji. Karl von Mirkowitsch, austrijski carski i kraljevski časnik i plesni učitelj, uveo je ponovo Bečki valcer u krug drutvenih i takmičarskih plesova. Ples se ispoljava kroz brze, ravnomerne korake, koji popunjavaju ceo prostor kroz okrete. U muzici učestvuje dosta gudačkih instrumenata, što se može zahvaliti kralju valcera, André Rieu. Ova melodična muzika ponese svakog plesača na ples.

Karakteristike

  • Karakter: rotirajući, njihajući, prostorni pokreti
  • Kretanje: progresivno kretanje
  • Takt: 3/4
  • Tempo: 60 bpm
  • Naglasak: na prvom taktu
  • Dizanje i spuštanje: nema dizanja iz stopala na unutrašnjem delu kruga
  • Dinamika: tekuće i prostorno kretanje

Interpretacija

Bečki valcer je ples s progresivnim rotirajućim kretanjem i naglaskom na prvom udarcu. Partner ili partnerka je na unutrašnjem delu kruga kada se kreće unazad, a izvođenje tog dela je jako važno, jer nepravilno izvođenje dovodi do neravnoteže para. Nema nagiba na prvom koraku! Krivi nagib može blokirati tok i progresivnost kretanja. Isto tako, priključak noge na tri, ne sme biti vidljiv na gornjem delu tela i glavi.

OSTAVITE KOMENTAR