11 Jul

Tango je sastavni deo načina života naroda Argentine i njenog glavnog grada, Buenos Aires-a, ali samo poreklo je dosta upitno. Ime Tango može se povezati sa reči “tambor” (bubanj), koja podseća na praznike južno-afričkih naroda propraćenih muzikom bubnjeva. Na početku XIX veka, izraz se pojavio i na Kubi, u Urugvaju, Brazilu označavajući i solo i ples u paru.

Važan uticaj kako plesni, tako i muzički, na Tango su imali kubanska Habanera i argentinska Milonga. Modernizovani Tango je dobio ime Tango Argentino, koji se proširio uglavnom u lučkim četvrtima Buenos Aires-a i obalama La Plate. Ples je praćen najčešće muzikom violine, gitare, flaute i klavira. Nakon 1870. godine ples je praćen na bandoneonou, muzikom importiranom iz Nemačke (to je kromatska tango-harmonika). U Tangu protkanom špansko-argentinskom tugom, pokazuju se suprotnosti muško-žensko, čvrsto-mekano, grubo-sentimentalno. Na početku XX veka, Tango postaje društveni ples u Argentini. Godine 1907. prešao je u Evropu i očarao Pariz, gde se pojavljivao u špansko-argentinskim lokalima, pa je prihvaćen kao društveni ples. Prvo takmičenje u Tangu organizovano je u Nizzi. Godine 1912. izbila je Tango-groznica delom cele Evrope, ali su ga napadali zbog “neukusnog stila”. Naročito je crkva bila protiv, tako da su ga na duže vreme zabranili. Ako su nekoga u to vreme uhvatili da pleše Tango, jednostavno su ga uhapsili i osudili. Nakon godina i godina, strogost je ublažena i Tango se ponovo vratio u plesni život.

Godine 1920-1921. Englezi su reformirali južno-američki Tango. Ova pojednostavljena verzija nije baš prihvaćena, ali je 1922. godine na Tango-konferenciji organizovanoj u Londonu, Tango ipak prilagođen engleskom stilu. Sentimentalni Tango Argentino zamenjen je engleskim Tangom različitog stila: trzaji (prvenstveno glavom), strastveni progresivni pokreti, nagla zakašnjenja i jednoznačno odvajanje figura.

Danas na takmičenjima imamo dve vrste Tanga. Jedna vrsta Tanga je engleskog stila, koji se pleše na takmičenjima standardnih plesova, a druga vrsta je Argentinski Tango, koji je na programu show plesova.

U takmičarskom Tangu nema dizanja niti spuštanja. Stajna kretanja počinju s iskorakom preko pete. Kolena su lagano savijena sve vreme, noge se ne pružaju ni kod priključka. Stopala se postavljaju, a ne klize po podu, kreću se brzo, ali se ne sme dati pojam tvrdoće, krutosti. Jednostavni koraci napred i nazad, koji se mogu plesati i po blagoj kružnici, daju osnovno kretanje Tanga.

Godine 1929. standardizovali su formu, koju i danas plešemo, a koja je od 1930. godine preuzeta i u Nemačkoj.

Karakteristike

  • Karakter: čvrst i uverljiv, bez njihanja, prostorno kretanje, staccato akcija
  • Kretanje: elegantno, izmena dinamičnog kretanja, fleksibilnost nalik na kretanje mačke
  • Takt: 2/4
  • Tempo: 33 bpm
  • Naglasak: na prvom i trećem taktu
  • Dizanje i spuštanje: nema
  • Dinamika: dobro izbalansirana težina, vremenski-prostorno kretanje

Interpretacija

Tango ne sme izgledati mehanički, trebao bi odavati pojam kretanja mačke ili tigra, a uz to u figurama se naglašava i španska arogancija. Nema dizanja i spuštanja, oseća se stalna kontrola kroz unutrašnji deo stopala.

OSTAVITE KOMENTAR